Gezondheid, persoonlijke en professionele zelfreflectie…

Dit wordt vermoedelijk een minder gestructureerde blogpost, het zijn gedachten die ik al langer in mijn hoofd probeer te structureren maar waar ik niet helemaal uitkom. Verschillende losse ‘brain-farts’ die wel grotendeels rond een zelfde thema draaien, gezondheid gerelateerd zowel op persoonlijk als professioneel vlak.

Soms zeg ik wel eens: de beste dokter, die maakt zichzelf overbodig. Het is natuurlijk te kort door de bocht om nu te zeggen dat ziekte of ziek zijn altijd te voorkomen is. Dat is zeker niet waar, er zijn genoeg zaken die je niet zelf in de hand hebt en onder de noemer brute pech vallen of bijvoorbeeld aangeboren of genetisch bepaald zijn. Maar een groot (en steeds groter wordend?) deel van aandoeningen worden veroorzaakt of minstens sterk beïnvloed door omgevingsfactoren en leefstijl. En hoewel veel mensen zich hier toch enigszins van bewust zijn, valt het niet te ontkennen dat de epidemie van zogenaamde welvaartsziekten niet kleiner wordt. Op vakantie heb ik net VET belangrijk uitgelezen, een boek geschreven door 2 endocrinologen en obesitas experts die de rol van vet en overgewicht helder en wetenschappelijk onderbouwd toelichten. Zeer interessant leesvoer. Zo geeft overgewicht, dat vaak al op jonge leeftijd begint, een serieus risico op insulineresistentie en diabetes type 2, hart en vaatziekten en verschillende soorten kanker.

Wat heeft dat nu met mij en mijn blog te maken? Zelf had ik rond m’n 35e door dat het de verkeerde kant op ging. De broekmaat die van 32 richting 34 ging. De vetkwabbels en buik waarvan de echtgenote toch commentaar op begon te geven. De belabberde conditie. De hoge rust hartslag en bloeddruk. Zoals velen met een klein bierbuikje afgestudeerd. Een sedentaire levensstijl, zowel op het werk als thuis. Vaak verleid door lekker eten, niet echt het Bourgondische elk weekend uitgebreid op restaurant gaan, maar veelal gewoon junkfood, chips, snoep en frisdrank. Een jonge papa die nadat hij 10 minuten met z’n peuters heeft gespeeld terug in de zetel wil ploffen…

Ik voelde dat dat niet goed was, dat er iets moest veranderen en ben beginnen sporten. Nu lukte die start to run wel. Geleidelijk aan begon ik sporten echt leuk te vinden en deed ik het bijna dagelijks en zo werd mijn conditie beter en gingen mijn gewicht, vetpercentage, rusthartslag en bloeddruk omlaag. Ik voelde me fitter, energieker, blijer. En de omgeving merkte dat ook op.

De voorbije jaren is er een beweging ontstaan die in Nederland onder de noemer leefstijlgeneeskunde en positieve gezondheid valt. Zo komt er steeds meer aandacht voor preventie. Onbewust was ik hier zelf dus ook mee gestart en gaandeweg heb ik bewust zelf ook meer en meer interesse in dit soort onderwerpen. Niet dagelijks, maar ik ben hier toch op een of ander manier mee bezig. Podcasts, boeken, artikels op websites. Vanuit deze optiek heb in de eerste lockdown de Plant-based nutrition course van de Amerikaanse Cornell universiteit met succes volbracht. Het trekt mijn aandacht en ondertussen heb ik zo enigszins stiekem op m’n eentje toch een hele achtergrondkennis opgebouwd en nu zit ik met een geregeld terugkerende gedachte dat ik daar iets mee wil doen maar ik heb geen idee wat…

Hier splitsen m’n hersenspinsels even twee kanten op. Eerst het ene idee even toelichten:

Ja, allemaal goed en wel Stoffel, jouw verhaal over gezondheid, leefstijl, voeding, sport etcetera. Maar eh, zou je niet eerst zelf het goede voorbeeld geven? Ondanks het feit dat ik van m’n zwaarste 82kg nu redelijk stabiel rond de 71kg zit, voel en vind ik mezelf nog steeds te vet. Puur objectief bevinden zowel mijn buikomtrek, bmi als vetpercentage zich mooi binnen de norm. Maar ik ben (nog) niet blij met wat ik in de spiegel zie. Niet dat ik er van wakker lig of dat het een obsessie wordt. Ik liep de voorbije week ook ongecompliceerd in een short rond aan het zwembad, daar niet van. Maar ik bedenk me dan dat ik er niet uitzie als iemand die dagelijks sport en betere middenmoot triatlon resultaten neerzet. Is dat erg? Ben ik teveel beïnvloed door alle perfect gepolijste en geselecteerde instagram posts die dagelijks voorbij geswipet worden? Of zijn die love handles en het teveel aan subcutaan vet dat elke spiercontour en sixpack verhult toch nog een probleem? Waarom vind ik dat erg? Wil ik er stiekem ook niet insta perfect uitzien? Wil ik gezond en fit mijn 5e decade aanvangen? Voor het te laat is mijn gezondheid optimaliseren, de kans op een hartaanval verminderen, insulineresistentie uit de weg gaan? Ook met een normaal gewicht en sport kan je stiekem toch slecht bezig zijn. Is het niet hoog tijd om de theoretische kennis ook eens daadwerkelijk toe te passen? Te stoppen met dat dagelijks blikje cola zero, niet thuis komen en snel even in de chips kast te graaien. Waarom hebben we thuis eigenlijk een te goed gevulde chips, koeken en snoep kast? Waarom laat ik mijn gezin toe om eigenlijk te regelmatig die haribo zak of Kruidvat puntzak te verorberen en waarom doe ik daar zeer bewust ook gewoon goed aan mee? Waarom is het zo lastig om te practicen what you preach? In mijn hoofd gaat het om beide bovenstaande factoren: ja ik zou er graag wat getrainder, gespierder, sportiever uitzien en ja ik wil bewust mijn ouder wordend lichaam een zo goed mogelijke uitgangspositie geven voor mijn tweede levenshelft. OMG ik heb gewoon een midlifecrisis… 😀

Ok, de tweede gedachtenstroom:

Ik doe mijn werk graag, maar ik ben er niet verliefd op. Ik ga zeker niet tegen mijn zin werken, en ik kan wel degelijk enthousiast worden over bepaalde ontwikkelingen of nieuwigheden in mijn vakgebied. Maar ik ben er niet door gepassioneerd om het zo te zeggen. Ik merk dat ik er om een of andere reden mijn ei niet helemaal in kwijt kan. Heb er met de echtgenote en zelfs een loopbaan coach al over gesproken. Ik ken mezelf en mijn karaktereigenschappen redelijk goed. Ik ben me er goed van bewust dat ik geen super ambitieus persoon ben, geen ondernemer, liever lui dan moe, een uitsteller, meester procrastinator, geen echte doorzetter, een underachiever. Of toch zeker als iets me niet voor de volle 100% boeit of uitdaagt. Ik ben snel op zaken uitgekeken. Ontdek graag nieuwe dingen en stort me er dan helemaal op. Ik heb dan de gave om me relatief snel in iets te kunnen verdiepen en een zeker niveau te bereiken met minimale moeite, alleen ontbreekt me dan meestal het doorzettingsvermogen om net dat stapje verder te zetten en ergens in uit te blinken of excelleren. Vandaar ook ‘maar’ de betere middenmoot, en geen podiumambities. Vaak ben ik dan ook snel op iets uitgekeken. omdat het toch niet echt m’n ding is? Omdat het me niet meer interesseert? Of omdat ik merk dat ik er toch wel wat moeite voor moet doen om ergens beter in te worden. All the gear but no idea zeggen ze in het Engels wel eens. Dat is een gevoel dat me dan wel eens bekruipt. Goed, waarom schrijf ik dit nu eigenlijk? Mijn werk, juist ja. Ik doe het graag, maar ik vind er zo geen uitdaging in. Medisch specialist worden was geen gemakkelijk traject en is niet voor iedereen weggelegd, maar ik zeg wel eens vaker dat medisch specialist zijn niet zo moeilijk is. Uiteindelijk doe je er lang over om over 1 specifiek klein gebied heel veel te weten. Een beetje denigrerend gezegd leer je een truukje en pas je dat uiteindelijk bijna op automatische piloot toe. 90-95% van het werk is routine, dat zal wel in alle jobs zo zijn, maar nu ik 10 jaar werk, is het merendeel van mijn werk laagcomplexe routine. Hoe zorg ik er nu voor om mijn werk, mijn job, mijn professionele carrière, het ding waar je toch een groot deel van je tijd mee doorbrengt interessant en uitdagend te houden? (Toch een mid-life crisis?) Ik voel geen burn-out opkomen, maar ik wil een bore-out vermijden. Moet ik dan ergens anders gaan werken? Eens solliciteren in een universitair ziekenhuis waar minder routine is? Dan denk ik gelijk aan de praktische bezwaren van werkuren, woon werk verkeer, etcetera. Het comfort van hoe we thuis werk en gezin goed geregeld hebben. Het mooie inkomen dat ons toelaat comfortabel te leven. Of moet ik een uitdaging zoeken naast mijn werk? Dat doe ik deels al door mijn sporten. Of moet ik misschien de twee combineren en iets extra’s doen? Iets met sport-gezondheid-geneeskunde-diagnostiek. Dat laatste ben ik meer en meer aan het overwegen, en ook hier komen mijn gedachten op een tweesprong hoewel er toch wel raakvlakken zijn.

Wat interesseert me vaak in het sportgerelateerde? Cijfers, analyse, weten hoe en waarom iets werkt hoe het werkt. Op welke manier train je het beste? Wat zijn exact je hartslagzones? Hoe evolueert je VO2max? VLamax? Wat is lactaat? Pyruvaat? Spieroxygenatie? Wat gebeurt er met je suikerwaardes tijdens een inspanning? Wat doet de inname van een gel? Van merk a of merk b? De fysiologie van het menselijk lichaam en tijdens sporten in het bijzonder is zo fascinerend.

In mijn dagelijks werk doe ik veel inspanningstesten. Niet bij sporters weliswaar, maar bij oudere mensen, mensen met klachten die mogelijk een cardiologische oorzaak hebben of mensen met reeds bekende hartproblemen. En dat testen is leuk en interessant. Iemand aanmoedigen om ervoor te gaan en vervolgens ook te achterhalen waarom iemand klachten heeft of krijgt. Mezelf testen vind ik, hoewel ik het niet vaak doe, ook super interessant. Maar het testen laat ik aan de coach over. Ondanks mijn herhaalde vragen komt eigenlijk steeds hetzelfde antwoord: eerst meer regelmaat in de training Stoffel, anders heeft dat allemaal geen zin, van testen word je niet beter. Het heeft geen zin om je exacte lactaatdrempel te kennen als je niet regelmatig traint. (Hier komt dus weer dat gebrek aan doorzettingsvermogen kijken, liever lui dan moe, toch nog…)

Maar goed, iets met testen enzo lijkt me wel heel leuk om te doen. Ja maar dat is behoorlijk vaag eh Stoffel…

Bon, tijdens het testen op het werk zie ik een heel grote groep patiënten met ‘dyspnoe d’effort’. Een gebrek aan conditie, van het minste buiten adem geraken. De trap nemen en boven staan hijgen. Vaak worden deze mensen door zowel de longarts als de cardioloog nagekeken, en met een dubbel gevoel verlaten deze mensen zo vaak de spreekkamer: goed nieuw meneer/mevrouw, de longfunctie is goed, en het hart is in orde. Geen vernauwingen, alles in orde! Maar het probleem is niet opgelost. deze mensen blijven zitten met de benauwdheid en de invloed die dit heeft op hun dagelijks functioneren en levenskwaliteit. Hoe vaak hoor ik niet: “ja dokter, het is zo van lieverlee gekomen, ik kan niet meer doen wat ik wil, het lichaam wil niet meer mee maar ik wil nog zoveel, vroeger ging dat zo vlot en nu moet ik bij de minste inspanning 5 minuten bekomen”. Vaak zie je dan ook een combinatie verschillende risicofactoren zoals overgewicht, verhoogd cholesterol, verhoogde bloeddruk, diabetes, COPD, OSAS, … een beetje vanalles wat het je lichaam moeilijk maakt.

Hoe komt dat? En hoe komt het dat mensen het zo moeilijk hebben om leefstijl aanpassingen te doen, als je al ziet dat ik het met mijn medische achtergrond, interesse en sporten er het al moeilijk mee heb. Hoe kunnen we die mensen beter helpen? Moeten we gewoon aanvaarden dat de leeftijd z’n tol eist? Maar vaak zijn dit ook zestigers of vijftigers. Kunnen we deze mensen niet beter testen? Of begeleiden? Maar wat kan ik hier vanuit mijn specialisme mee doen? Zijn er al geen collega’s die dit probleem aanpakken? Moet ik me toch niet een beetje omscholen? Ik kan mezelf niet gewoon uitroepen als expert op dit vlak omdat ik er wat over gelezen heb? Dan zou er een serieus imposter syndroom opduiken vrees ik…

Een van de zaken die ik zo recent ben tegengekomen terwijl ik al surfend vanalles aan het uitzoeken en nalezen was, is CPET. Cardiopulmonary exercise testing. Iets wat ik al wel langer ken, maar me zo nog niet in verdiept had. Eigenlijk een soort combinatie van de ‘gewone’ fiets testen die ik bij de cardiologie patiënten doe en een goede VO2max test die sporters doen. Een test die ontzettend veel informatie kan geven indien goed uitgevoerd en goed geïnterpreteerd. En iets waar ik me nu nog wat verder in ga verdiepen. Los van de basiscursus sportgeneeskunde die ik in het voorjaar ga volgen.

Dit stuk is nu al langer geworden dan gedacht en er zit nog niet echt een duidelijke lijn in, maar het vliegtuig gaat zo landen 🙂

Wordt vervolgd!

Evaluatie en revisie SMART doelen 2022

In het voorjaar had ik 5 SMART doelen opgesteld. Tijd om deze te evalueren en aan te passen voor de winter.

Beter golfen: hcp 36 naar 24,4 ❌

Dat was een redelijk ambitieus doel. Even beknopt uitleggen hoe een golf handicap werkt: elke golfbaan heeft een ‘par’ cijfer. Dit cijfer geeft het aantal slagen weer dat een zeer goede golfer (een 0 handicap of ‘scratch golfer’) nodig heeft om de baan te spelen. Typisch is dit 72. Als beginnende golfer krijg je met je handicap extra slagen erbij. Met mijn handicap 36 begin dit jaar, kreeg ik dan 36 slagen extra om te verrekenen voor de puntentelling.
Stel dat ik tegen een 0 handicap zou spelen: als ik op de 18 holes 108 slagen doe (72+36) en de tegenstander 72 slagen (72+0), dan zouden we allebei dezelfde eindscore hebben en dus in feite even goed gespeeld hebben (in het stableford punten systeem). Duidelijk?

Om je handicap te laten zakken, moet je telkens beter spelen dan wat je handicap op dat moment is. Als ik in plaats van 108 slagen bijvoorbeeld maar 100 slagen nodig heb, dan heb ik dus veel beter gespeeld dan wat van mij zogezegd verwacht wordt. Sinds kort is er een wereldwijd erkend systeem om vervolgens je handicap aan te passen naar gelang de ingeleverde scorekaarten, de WHS, world handicap system. Dit systeem kijkt naar je voorbije 20 scorekaarten, en neemt het gemiddelde van de beste 8. Nogal ingewikkeld, maar het is wel een waarheidsgetrouwe weergave van je spelniveau.

Om nu concreet van 36 naar 24 te zakken, dan had ik dus 8 keer significant goed moeten spelen, 8 keer een baan te spelen in 96 slagen in plaats van 108. En dat, dat is niet gemakkelijk. Uiteindelijk ben ik wel gezakt, maar minder dan vooropgesteld, momenteel staat mijn handicap op 32,4. De wintercup en grote baan in Kapellen zal voor volgend jaar zijn.

Sterker worden ❌

10 pull-ups kunnen.
Daar kan ik kort over zijn. Ik kan er nog altijd maar 1. Ik heb er ook geen moeite voor gedaan. Het is er niet van gekomen.

Sneller worden ✅

Het SMART doel was om mijn 5k PB te verbeteren op de Kermisloop.
Strikt genomen is dat niet gelukt. Mijn officiële tijd was dit jaar 19’41, vorig jaar 19’37.

Kleine kanttekening hierbij zijn 2 zaken met een serieuze negatieve impact. Ik liep met een verstopte en lopende neus en was al bijna 2 weken flink non-corona verkouden. En de week daarvoor had ik een kleine week een flinke buikgriep gehad waarbij ik meer wel dan niet op de wc zat… Dit gaat zeker een impact hebben gehad op mijn tijd.

Ik had graag sneller dan 19’30 gelopen. Daarvoor moest ik een tempo van 3’54/km moeten lopen. Kijkend naar mijn loop trainingen van de voorbije maanden had dat er zeker ingezeten. Ik merk dat ik steeds gemakkelijker een tempo rond 4’00/km kan aanhouden tijdens training of tijdens oriëntatielopen. Het had er zeker ingezeten, dus ik scoor dit toch als een geslaagd doel. De bevestiging zal later wel komen 🙂

Marathon lopen zonder krampen ❌

Sja… Na het Zeeuwse fiasco in het voorjaar wou ik maar al te graag een herkansing. Naarmate de zomer dichterbij kwam, merkte ik echter dat de motivatie net te weinig was om de trainingen zo in de familie agenda in te passen om op een goede manier het loop volume voldoende op te bouwen. Als snel liep ik achter in het schema en stelde ik de LSD (long slow distance) lopen uit, of haalde ik niet de kilometers die ik zou moeten doen. De LSD van 16km, was er maar 13, en 2 weken later deed ik er maar 14 toen ik er eigenlijk al 18 moest doen. Kortom, dat zag er al snel niet goed uit. Heel realistisch heb ik dan maar de knoop doorgehakt en aan coach Ben doorgegeven dat een najaarsmarathon er niet meer in zat. Ik zou alleen maar gefrustreerd geraken door het achterlopen op schema.

Dat gaf afgelopen zomer wel een extra uitdaging. Doordat ik geen triatlons op de planning had, en dus ook geen marathon meer, was het enige resterende doel de Zwintriatlon half september. Maar dat was nog ver weg, en dan blijkt het voor mij toch lastig om goed gemotiveerd te blijven trainen. En dat heeft zich vooral in het zwemmen laten merken. Stilletjes aan ben ik onbewust of onbedoeld gestopt met het zwemmen om 6u ‘s ochtends. Telkens stond de wekker wel om 5u45, maar telkens werd deze weggeduwd om pas bij de tweede wekker om 7u op te staan. Ik kreeg me niet meer uit bed…
Maar goed, lopen en fietsen ging nog redelijk door, geen super lange of super zware trainingen, maar wel relatief regelmatig.

Knallen op de zwintriatlon ✅

Het 2022 doel! De A-race! Een volledige race recap volgt nog, maar ik kan al wel stellen dat dit doel goed gehaald is.

Wat is de betere middenmoot? Ik beschouw dat niet als gewoon beter dan gemiddeld, niet gewoon in de eerste 50%, maar eerder bij de eerste 30% finishen. De finishing tijden in een loop wedstrijd of triatlon zijn naar mijn ervaring eerder volgens een poisson verdeling dan een normale, gauss verdeling. Rudimentair geschetst wil ik niet in de rode middenmoot zitten, maar in het blauw gearceerde stijgend deel van de curve. Duidelijk beter dan gemiddeld, beter dan de bulk van de deelnemers.

In Knokke is dat gelukt. Ik werd 53e van de 531 gestarte deelnemers en was 5e van de 43 heren 40-45 jaar. Grofweg top 10%. En dus zeer tevreden. En wat een verbetering met 2018. Toen was ik 195e van de 899 deelnemers, en 37e van de 91 heren 35-39 jaar. Ik heb de voorbije 4 jaar toch flink wat stappen gezet in deze duursport. 🙂

Winter 22-23

2 van de 5 doelen klinkt maar povertjes, maar het is dus wel een goed idee om dit soort doelen te formuleren. En ik ga er weer een paar stellen voor de komende winter, de volgende evaluatie volgt in april 2023:

  • Sterker worden: ik ben weer ingeschreven voor de Level Up your core lessenreeks, en ik ga er toch eens werk van maken van die pull-ups. Ik geef me 6 maanden om er 10 vlot te kunnen.
  • Beter worden in golf: in de winter zijn er nauwelijks wedstrijden en dus minder kansen om mijn handicap te verbeteren, het is dus iets lastiger om dit smart te formuleren. Iets minder ambitieus maar wel realistischer. Mijn handicap moet onder de 30!
  • Een marathon lopen tussen 3u30 en 3u45. De afspraak staat op 15 april in Rotterdam!
  • Consistent blijven trainen en zo min mogelijk rode vakjes in Training Peaks krijgen: elke week minstens 2x lopen, 2x fietsen en 2x zwemmen

Race recap: BK sprint O

15 mei was het zover. Nadat ik vorig jaar Belgisch kampioen was geworden (hehe, toch leuk om dit te kunnen schrijven :D, kampioen in de h35-40 categorie weliswaar ), waren de verwachtingen hoog gespannen! Zou ik opnieuw op het hoogste schavot kunnen staan? Kon ik weer schitteren in de discipline die ik zo plezant vind? Kon ik het ook in de h40-45 categorie waarmaken? Of komt hoogmoed voor de val?
Een spannende dag!

In orienteering wordt er, net als bij verschillende andere sporten, voor de leeftijdscategorieën gekeken naar geboortejaar en niet naar effectieve leeftijd. Dat betekent dat ik in 2022 meestal bij de 40+ uitkom, maar dan wel de jongste ben. Je zou denken dat dat een voordeel is, maar ik heb al gemerkt dat die jonge veertigers een behoorlijk fitte en sterk competitieve categorie is. De midlifecrisis komt eraan, de carrière loopt, de kinderen zijn wat ouder. Die mannen hebben tijd en focus om aan de conditie te werken. Soit, net als vorig jaar checkte ik op voorhand natuurlijk te tegenstanders. Behalve clubgenoot S allemaal, voor mij alleszins, onbekende Waalse orienteers en een enkele Fransman, maar die deed niet mee voor de titel. Het BK werd in Couvin georganiseerd, ver in het zuiden van Henegouwen, bijna tegen de Franse grens. Ik vermoed dat er daardoor maar weinig Vlamingen present waren.
Clubgenoot S was diegene die vorig jaar al mn overwinning voorspeld had, maar nu kwamen we dus tegen elkaar uit. Hoewel hij significant beter kan oriënteren en minder kaart foutjes maakt, ben ik normaal gezien net ietsje sneller. De andere tegenstanders waren volgens eerdere resultaten op de Helga website niet slecht, maar ook geen top. Er was dus zeker een reële kans op goud!

Zondagochtend in alle vroegte vertrokken richting Couvin, ruim 2,5 uur rijden en onderweg dochter P nog afgezet bij mijn zus in Brussel om daar een dagje te gaan spelen. Goed op tijd aangekomen op locatie, verschillende Antwerp Orienteers waren er ook al. Tijd genoeg om even een praatje te maken, om te kleden en op te warmen. De organisatie had zelfs een rondje van 1 km met enkele posten voorzien om goed op te warmen.

Mijn starttijd was 10u24. Hoe het bij orienteering wedstrijden meestal werkt is dat je op je starttijd effectief de kaart krijgt en onmiddellijk begint te lopen, maar je hebt nog drie ‘wachtboxen’ ervoor. Je moet je op -3 min aanmelden en je aanwezigheid registreren, op dit moment checken ze ook het nummer van je Sportident chip. Dan schuif je door naar de -2 min box. Daar mag je het briefje met de postenbeschrijving nemen en in je armhouder steken. En dan naar de -1 min box. Daar ga je klaarstaan aan de kaartenbak van de omloop die jij moet lopen. De verschillende leeftijdscategorieën lopen weliswaar op dezelfde kaart, maar de omlopen zijn net iets anders, hoe ouder, hoe minder ver en met minder posten. Als de klok dan effectief biept op jouw starttijd, dan gaat de tijd in, pak je een kaart, begin je te lopen en kijken naar waar je bent en waar je naartoe moet.

(Klinkt nogal ingewikkeld als ik het zo uitschrijf, en dat is soms ook wel wat je hoort van mensen die voor het eerst aan een officiële wedstrijd meedoen…)

Starttijd om 10u24 betekende dus dat ik me 3 minuten eerder al moest aanmelden. 10u21 dus. Ik dacht dat ik tijd genoeg had. Dat dacht ik toch… Tijdens dat opwarmrondje van een kilometer had ik op een pleintje in de buurt wat mensen van de organisatie gezien en hekken en linten etc. Dus ik dacht dat dat de startlocatie was. Dat dacht ik toch… Dus na het opwarmen, nog efkens kompas en sportident nemen bij de sportzakken, en dan richting de start… ahum. Daar aangekomen was maar weinig activiteit. “Le départ, c’est ici?” vroeg ik. “Ah non, c’est là bas, tout l’autre coté!” Ik stond aan de aankomst.

F*ck, g*dvrdme, hoe kan dat nu? 10u20 was het ondertussen. Sh*t, zo laat. Daarnet was het nog maar 10u15, waar zijn die minuten naartoe? Snel snel naar de echte start en aanmelden. Inmiddels was het 10u25 en had ik mn start gemist. Even overleg tussen de officials, ik stormde door de -3, -2 en -1 box. Mocht ik nog starten? Ja, ga maar, snel. Kaart pakken en weg. Helemaal in de stress en letterlijk het noorden kwijt zocht ik op de kaart naar de paarse startdriehoek. Daar gaat mn medaille dacht ik, wat een stomme, lompe, domme, achterlijke fout. 2,5u in de auto, ruim op tijd ter plaatse en nog de start missen. Gewoon niet goed gekeken, een veronderstelling maken en niet opletten. Nonchalant, geen andere verklaring voor. En de jury is hier onverbiddelijk in. Ondanks dat ik pas om 10u25’50 mn kaart had genomen, was mijn tijd wel degelijk om 10u24 beginnen lopen. Uiteindelijk dacht ik er pas om 10u29 aan de startknop van mn uurwerk in te drukken. Bijna 2 minuten kwijt. Op zich niet veel, maar op een wedstrijd van maar 4 km maakt dat wel uit…

Over de loop zelf kan ik vrij kort zijn. Na de initiële stress en hierdoor een foute routekeuze naar de 2de post kon ik me wel enigszins herpakken. Op 1 echte fout na tussen post 13-14 liep ik een vrij goede race. Hier miste ik een afslag en liep een doodlopende straat in. “Ah, tous le monde se trompe ici” lachte een bewoonster me nog na…

Een bronzen medaille werd het uiteindelijk. De winnaar liep binnen op 17’55, S werd tweede op 18’14 en ik werd derde op 20’02.
2 minuten en 7 seconden achterstand. Als ik op tijd was gestart, was de achterstand al zeker 1 min 50 minder. En dan was ik misschien beter gefocust, was ik misschien beter naar 2 gelopen, en niet fout gelopen op weg naar 14. Het zou alleszins zéér spannend geweest zijn. We zullen het nooit weten. Ik heb mn best gedaan en er waren er dus 2 beter. Op naar volgend jaar!

In deze splitgrafiek zie je de 1,7 minuut achterstand van de start, en dan de impact van de fout op weg naar 14.

Race recap: Brouwersdam 90

Het is al te lang stil geweest hier op de site. Hoog tijd om wat updates te geven over de voorbije maanden!

Een maand na de teleurstellende marathon stond op 21 mei de eerste triatlon van het seizoen op het programma. De Brouwersdam 90. Leuke formule met vooral de focus op fietsen: 1km zwem – 79km fietsen – 10 km lopen. Zonder al te veel verwachtingen ging ik er heen, ik wou vooral een leuke wedstrijd hebben, de eerste triathlon van het seizoen en de eerste op m’n nieuwe triathlonfiets. Zonder al te veel verwachtingen gezien de marathon en het beperkte zwemmen dit jaar. Ook had ik relatief weinig langere fietsritten gehad. Als ik nu terugkijk in Trainingpeaks heb ik na de marathon eigenlijk wel een goed en vooral consistent trainingsblok gehad. Het volume had misschien hoger kunnen zijn, maar de frequentie van de trainingen zat goed.

In alle vroegte en op mn eentje ‘s ochtends vertrokken vanuit Kalmthout richting de Brouwersdam, toch een eind rijden, helemaal in het noordwesten van Zeeland. Wat ik me vooral herinner is de wind. Een strakke westenwind die ik meteen voelde toen ik op de dam uit m’n auto stapte. Rustig naar het wedstrijdsecretariaat om de timingchip, borstnummer en badmuts op te halen, en vervolgens alles klaarzetten in de wisselzone. Nog wat smalltalk met de dame naast mij in de wissel, het was haar allereerste wedstrijd en ze had duidelijk wat stress: hoe moest ze alles klaar zetten, wat met die wetsuit etc…

De zwemstart gebeurde in waves, ik zat in wave 2 van 3. Dat gaf me de kans om de eerste atleten te bekijken tijdens hun eerste 10 minuten zwemmen, en al gauw werd duidelijk dat er flink wat stroming stond in het water. De meesten dreven te veel af naar links, terwijl de eerste boei langs rechts gepasseerd moest worden. Dat was al handig om rekening mee te houden. Het tweede, langere stuk was stroming mee en vervolgens was er een korter stuk stroming tegen. Het zwemmen ging me redelijk af. Ik had besloten me niet teveel op te jagen en gewoon rustig in tempo te blijven. En dat lukte aardig. Waar ik niet op gerekend had, waren de talrijke oorkwallen in het Grevelingenmeer. Gelukkig herkende ik dit van vroeger toen ik nog geregeld ging duiken en ook toen geregeld midden door de kwallen moest zwemmen. Geen stress! Ik zwom 19 minuten over 1 km, een snelheid van 1’50 per 100m, dat was helemaal in de lijn der verwachtingen dus content.

Vlotte wissel en dan de fiets op. Het fietsparcours bestond uit 4 lussen op en langs de Brouwersdam. Het stuk aan de zeezijde van de dam lag mooi in de wind en dat was dan ook heerlijk. Ik haalde snelheden van 50 km/u met betrekkelijk lage wattages. Hier stonden ook redelijk van supporters. Zalig gevoel! De retour aan de landzijde van de dam was wel dik wind tegen. Er was een beetje beschutting van de dam en struiken, maar het was toch pittig. Mooi focussen op aeropositie en wattage. Rustig blijven stampen. Niet naar de snelheid kijken, maar realistisch het wattage aanhouden, en wachten op het stuk met rugwind 🙂 2u18 gefietst, 35 km/u gemiddeld met een normalised power van 228W.

Vervolgens 3 lussen op het loopparcours. De krampen op de marathon en de 111 in Bilzen vorig jaar indachtig was het idee vooral om niet te hard van stapel te lopen. Goed doseren en niet te snel starten. Direct na fietsen gaan lopen is een gek gevoel. De allereerste keer dat je dat probeert voelen je benen heel raar. Je gebruikt net iets andere spieren dan op de fiets, de cadans is anders, de belasting is anders. De neiging bestaat om direct veel te snel te gaan. Daarom staan er in mn trainingschema geregeld brick sessies op het programma. Om gewoon te worden aan de fiets-loop wissel. Ik begon aan een tempo rond 4’40 te lopen en dat ging goed. Aan de drankposten een paar meter gewandeld, gewoon om te kunnen drinken en te vermijden dat je al lopende nauwelijks een slok binnen krijgt. Het loopparcours was eigenlijk zo vlak als iets, met uitzondering van 1 kort, minimaal stijgend padje richting de dam. De eerste keer ik dit op liep kwam toch wel dat beginnend kramp gevoel opzetten in mn quadriceps… Direct even gas terug. Rustig blijven. En gelukkig zakte het gevoel weg. Oef! De volgende 2 keren nam ik dit stukje net iets rustiger.

Tijdens de tweede loopronde hoorde ik ineens: “komaan Stoffel! goed bezig!” Het bleek Bart Schrooyen te zijn, een van de Optimize coaches. Eerst dacht ik dat hij er voor andere atleten of vrienden was om te coachen en te supporteren. Ik zag namelijk nog een paar mensen met outfits van triatlonclubs uit de regio, maar achteraf bleek dat hij zelf ook had meegedaan. En hij was dus net gefinisht en zat al langs het parcours te bekomen… Hij werd 5e op 2u54. Ik kon mn loopsnelheid er goed inhouden. Ik merk dat ik steeds beter kan en durf doorgaan. Ik besef steeds meer dat, zowel in training als in wedstrijd, de mentale factor even belangrijk is als de fysieke conditie. Toen ik nog maar net sportte dacht ik veel sneller dat ik niet meer kon, te veel buiten adem betekende inhouden en stoppen. Maar nu durf ik veel beter door te zetten. Het lichaam kan meer dan je denkt. Zo schatte ik de laatste kilometer mijn reserves goed in en ging de snelheid van 4’40 naar 4’15. Een laatste push naar de meet en met een mooie 10k tijd van 46 minuten liep ik na 3u27 als 90e van de 324 deelnemers binnen.

Bij de top 30%, dat noem ik de betere middenmoot, dus ik was tevreden!

Het 2022 seizoen in grote lijnen

De marathon van afgelopen weekend was een goede aanleiding om nog eens kritisch naar mijn komend sportseizoen te kijken, serieus een kalender op te stellen, er zelf echt goed over na te denken (wat wil ik nu echt?), te overleggen met de wederhelft en te bespreken met de coach.

De voorbije jaren deed ik in de zomer steeds mee aan verschillende lokale korte afstand triathlons, maar het wil nu net lukken dat al gemaakte afspraken, geplande weekendjes of vakantie net samenvallen met deze wedstrijden. Geen Sterke Peer dus dit jaar bijvoorbeeld. Jammer, maar eigenlijk is dat helemaal niet erg. Ik noem mezelf danwel een triatleet, maar dat ga ik deze zomer dus iets minder doen. Ga ik dan stoppen met sporten? Nene, zeker niet!

Wat zijn de grote lijnen/doelen dan wel? De overkoepelende rode draad wordt lopen. En aan mn core/kracht werken. En golfen 🙂 Vooral vanalles blijven doen, er plezier in hebben, en het evenwicht met het gezin houden. Met in het achterhoofd het belang van consistentie. Je wordt alleen maar beter als je met regelmaat blijft trainen. Niet 3 weken alles geven en dan 2 weken niets, het is veel beter om misschien iets minder lang of veel, maar wel vaak genoeg te trainen (7 uur in het weekend vs. elke dag 1 uur…). Ik ga een gezonde lange termijnvisie houden, een soort van ‘tussenseizoen’ misschien om een betere en sterkere basis te leggen. (en volgend jaar misschien eens een Ironman 70.3… ??? ahum…)


Mei:
Minstens 2x per week vroeg uit bed om te zwemmen
Even wat meer oriëntatielopen om te knallen op het BK sprint
Wekelijkse golfles
Brouwersdam 90 triathlon (1-79-10) als goeie training en test voor de TT fiets.

Juni:
Consistent verder trainen, regelmaat!
Drietal golfwedstrijden
Lollepotters 1/8e triathlon for fun

Juli:
Consistent trainen!
Op weekend met de Lukebikers

Augustus:
Consistent trainen!

September:
Zwintriathlon (1,5-40-10) – de A race! presteren!!
Op weekend met de Antwerp Orienteers

Oktober:
Kermisloop Putte
Herkansing op de marathon…


Als je doelen stelt, moet je dat tegenwoordig SMART doen. En je mag er ook niet teveel stellen. Bij deze een poging (in willekeurige volgorde):

  1. Beter golfen: handicap laten zakken van 36 naar 24,4 tegen september (24,4 geeft op de RAGC toegang tot de grote baan, en dan kan ik aan de heren wintercup deelnemen)
  2. Sterker worden: 10 pullups kunnen tegen september
  3. Sneller worden: 5k PB verbeteren op de Kermisloop
  4. Marathon lopen zonder krampen en sneller dan 3u45 in het najaar
  5. Knallen op de Zwintriathlon = eindigen bij de top 33% van de deelnemers

Voila se, er is nog niemand slechter geworden van een beetje ambitie te tonen! 😀

Race recap: De marathon van Zeeuws-Vlaanderen

Marathon dag. Eindelijk was het zover.

De tweede keer. In 2019 3u56 gelopen in Eindhoven. Sowieso sneller was het doel. Eerder in de blog, ergens in de winter, had ik redelijk ambitieus 3u30 gezegd. Na een (gelukkig kortstondige) knieblessure, 3 skivakanties en een COVID episode besloot ik een paar weken geleden al zeer wijselijk dat dit te hoog gegrepen was, veel te hoog! Gewoon uitlopen dan maar. Maar ja, gewoon uitlopen, klinkt niet echt als iets wat een betere middenmoter zou zeggen. Ik had een doel nodig! Zou 3u45 wel mogelijk zijn? Het was alleszins een poging waard. Hoewel ik minder kilometers in de benen had dan in 2019, voel ik me wel redelijk in form, ook 3 kilo lichter ten opzichte van 2019, dat scheelt ook al.

Een marathon op 3u45, dat betekent een tempo van 5’20. Je leest overal dat een ‘negative split’ de beste loop strategie is, maar er zijn maar weinig recreatieve lopers die hier ook goed in slagen heb ik de indruk. Een van die tools die hierbij kan helpen is de PacePro feature op m’n Garmin Forerunner 945. Ik had een strategie in m’n uurwerk gestoken om de eerste km aan 5’30 te lopen, en dan telkens elke 2km 1 seconde sneller om de laatste km dan aan 5’11 te eindigen. Dat leek haalbaar.

Eens kijken hoe dat ging. De eerste kilometer is altijd wat lastig. De 750 deelnemers startten allemaal samen in 1 vak, gewoon onder de startboog lopen en dan een beetje je plekje zoeken. Snel liepen we van op de grote markt in Hulst richting de oude stadswallen waar we een redelijk smal onverhard pad moesten volgen. Zo duurde het even voordat het deelnemersveld uiteen viel in de verschillende loopsnelheden.

Nadien eigenlijk goed in tempo gekomen en vrij stabiel zo rond de 5’25 tempo gebleven. Niet echt progressief, maar op zich geen slecht tempo. En alles voelde redelijk goed en onder controle. Ok, wel redelijk warm, veel in de zon, wind langs achter dus weinig verkoeling, en de bos en veldwegjes hadden wat losser zand dan verwacht, dat loopt net iets zwaarder dan asfalt. Maar bon, voelde goed, elke 5km netjes een gel. Glucose gehalte bleef mooi hoog op peil in de ‘perform’ zone. (Over m’n supersapiens glucose sensor schrijf ik later nog wel eens)

Zo rond km 21 had ik door dat het een tandje sneller moest voor die negative split strategie. Klein beetje extra effort en hup, tempo richting 5’18. M’n hartslag die tot dan rond de 155/min zat begon langzaam te klimmen. Ietsje moeilijker, maar het lukte nog. Wel begon het mentale: hmmm, nog maar in de helft, gaat dat hier lukken? Ik was m’n koptelefoon vergeten dus teveel tijd om te denken en geen muziek of podcast als afleiding… wat wel leuk is aan een negative split, je haalt steeds maar mensen in! Dat geeft wel een leuk gevoel.

Zo rond km 27-28 was er een stukje dat ineens tegen de wind indraaide en er was een kleine dijk waar we op moesten en dat was ineens confronterend. Oef, amai, efkens zwaar en lastig. Dan kwam ik bij de bevoorrading van km 30 en besloot heeeeeel eventjes te stappen om dat bekertje water te drinken. En toen kwam het. Dat oh zo vervelende krampende gevoel in m’n kuiten. Genoeg om niet meer goed te kunnen lopen, en net te weinig om tot een echte full blown pijnlijke immobiliserende kramp door te zetten. Ok, blijven stappen dan maar. Stappen en dan weer lopen. En weer stappen, en weer lopen. Dedju toch. Het gevoel ging maar niet over. En zo bleef het gaan. De volledige laatste 12km…. Niets aan te doen.

3u45 werd als snel 4u00, en al gauw had ik door dat dat er ook niet meer in zat.. laatste kilometer nog vol op karakter de krampende pijn verbijten en op 4u06 over de finishlijn gegaan.

Volgende keer beter! De teleurstelling zal nog wel even blijven hangen, maar goed, een mooi resultaat is niet de enige reden waarom we sporten.

Halverwege was ik 271e van de dan nog 514 solo marathoners. Geëindigd als 253e van de 491 finishers.

Eigenlijk super stabiel gelopen die eerste 30km
In tegenstelling tot de marathon in 2019, toen veel te snel gestart en vanaf km 20 beginnen inzakken en na een kramp op 35 ook veel moeten stappen. Waarschijnlijk door de snellere start toen toch onder de 4u kunnen finishen.

Een blessure…

Botoedeem en een klein osteochondraal defect aan de rechter mediale femurcondyl

Het moest er misschien wel eens van komen, een blessure… Na vijf jaar quasi probleemloos te sporten zit het even tegen. Een week of drie geleden kwam het ineens opzetten, een heel lokale, vrij scherpe pijn aan de binnenkant van mn rechter knie. Ineens, tijdens traag joggen, cooling down na pittige intervallen…

Nadien was de pijn weer weg, maar bij de volgende looptraining voelde ik het terug, en weeral bij traag joggen. 1 training geskipt, en dan stond een LSD van 26km op de planning. Ik had er wat schrik voor, maar het ging. Gek genoeg had ik geen last. Wel moest ik goed op mn loophouding, techniek en cadans letten.

Maar ik was naief geweest, bij de volgende training kwam de pijn terug en tussendoor merkte ik het zelfs bij wandelen. Wat was er toch aan de hand? De maandelijkse Antwerp Orienteering Series kwam er aan en ik had de meisjes enthousiast gemaakt om een keer samen de korte omloop te doen, dat kon ik niet afzeggen. Maar ik kreeg er wel spijt van. Rustig 2,5km oriënteren met de dochters was het plan, P was alleen zo enthousiast dat ze er direct vandoor ging, ik er snel achteraan maar daar kwam de knie, pijn pijn pijn, half mankend, compenserend zette ik de achtervolging in. Ik probeerde zo goed mogelijk mee te volgen zonder er al te veel van te laten merken. Maar wat was ik blij toen de 3km er op zat. Stappend naar de auto voelde ik de binnenkant van mn knie kloppen. Heel de avond nog zeurende pijn, een opgezet gevoel. Dit was niet goed. Niet gewoon een zeurderige verrekking, stijve spier of overbelasting, dit was anders.

Op zo een momenten kan ik er natuurlijk van profiteren dat ik in een ziekenhuis werk. Even langs gegaan bij een bevriend orthopeed, ‘s middags een MRI geregeld bij de radiologie collega’s en ik had snel een diagnose. Een klein kraakbeendefect en vooral botoedeem, in de mediale femurcondyl, exact de plaats waar het ook pijn deed.

Overbelasting.

Met een marathon in de planning heb ik me laatste weken vooral op het lopen toegelegd en ben ik stilletjes, in principe verantwoord (minder dan 10% meer per week), de kilometers aan het opbouwen. Verschil met eerder is dat dit iets minder pittige intervallen zijn, maar vaker langere tempo blokken of echt trage duurlopen. Andere looptechniek? Tragere cadans? Een slordige loophouding? Te weinig voorwaarts leunen, en hiellanding voor ipv op of achter mn zwaartepunt… Eigenlijk een duidelijke verklaring, achteraf kan ik het altijd goed uitleggen…

Ondertussen twee orthopeden, twee radiologen, de sportarts en een fysiotherapeut gesproken. Bij wijze van spreke de helft van het ziekenhuis ingeschakeld om snel naar mijn kwetsuur te kijken. En natuurlijk mijn persoonlijke apotheker om supplementen gevraagd. Je zou kunnen zeggen dat ik misschien een beetje overdrijf ☺️
Het is niets onoverkomelijk, ik ga niet dood, de wereld draait door, er zijn ergere dingen, ik ben gewoon een van de vele sporters die even geblesseerd is. Maar het is wel frustrerend..

Was dit te vermijden?

Wellicht wel. Bijna elke sporter hoort wel eens over de core and stability. Ik denk dat elke ietwat serieuzere recreant weet dat dat belangrijk is, maar evenveel atleten, mezelf incluis, verwaarlozen dit. Anderhalf jaar geleden had ik al eens een functionele screening gedaan en die toonde al een relatieve zwakte van mn linker gluteus, een lichte bekkeninstabiliteit en zwakkere rechter kniecontrole. Ik heb toen wat oefeningen meegekregen, maar om een of andere reden kreeg ik me moeilijk gemotiveerd om thuis op mn eentje aan de slag te gaan. En na een paar keer ben ik er dan mee gestopt.

Misschien voelde ik het onbewust aankomen, maar net voor de eerste pijn kwam opzetten, had ik al een afspraak gemaakt bij Level Up om een keer via personal training aan de kracht en core te werken. Ik had het idee dat een goede wekelijkse krachtsessie me wat verder zou helpen bij de drie triatlon sporten, de winter gebruiken om beetje sterker worden in mn bovenlichaam en rug. Maar goed, we zetten de personal training nu om in gerichte kinesitherapie. Het heet anders, maar het doel is in feite hetzelfde: de onbalans weghalen, gluteus optrainen, alles beter stabiliseren. En deze keer heb ik een goede motivatie om wel thuis aan de slag te gaan, zo snel mogelijk weer pijnvrij lopen! En gelukkig kan ik nog altijd zwemmen en fietsen 🤪 en in verband met dat laatste heb ik binnenkort nog ander leuk nieuws te melden… 😉

Antwerp Orienteering Series 1 – Brederode

Gisteravond is het 2022 seizoen van de Antwerp Orienteering Series van start gegaan. Leuk en laagdrempelig concept: 1x per maand kan je op een donderdagavond in Antwerpen meedoen met een city sprint. Wil je gewoon kennis maken met orienteering, je skills verbeteren of gewoon kei hard knallen en voor de winst gaan? Kan allemaal ☺️

Ik had er erg veel zin in en voelde me goed in form. Dus ik ging voor een goeie tijd. Als ‘opwarming’ eerst de korte omloop gedaan met de GoPro op m’n borst, en nadien nog de lange omloop.

Resultaat? Korte omloop: 4e van 16, lange omloop: 5e van 26. Dat is mooi! Een paar foutjes gemaakt waardoor ik tijd verloor, maar op de loo-stukken toch steeds om en bij de 4’00/km kunnen aanhouden. Ging goed!

Op de doma (digital orienteering map archive) van de club kan je mijn kaarten en de gelopen routes terugvinden. Het leuke van de analyse achteraf is dat je goed kan kijken waar het beter kan. Zo heb ik op 1 punt toch duidelijk de verkeerde route gekozen. 37 seconden ben ik hier kwijtgeraakt!

Alleszins super leuk. Wil je ook eens meedoen? Check dan de kalender. Meer info op https://www.antwerporienteers.be/ en de Facebook pagina

Terugkijken naar 2021 – vooruitblik 2022

Het nieuwe jaar is begonnen en het werd al goed sportief ingezet met een fietstochtje op 1 januari, een lange loop op 2 januari en een ochtendzwem vandaag op 3 januari. En ook weer een blogpost. We vliegen er met goede moed weer in. Eind oktober begin november waren er al tekenen aan de wand maar half november werd me duidelijk dat ik even een korte break nodig had. Hoewel ik me had voorgenomen om gewoon door te trainen, had ik toch wel nood aan een korte off-season. Zowel mentaal, fysiek als familiaal moest het gewoon even wat minder, de dagelijkse training kwam er ook gewoon niet meer van. En hoewel het uitermate frustrerend is om in Training Peaks dat CTL/fitness getal naar beneden te zien gaan, doet het toch wel deugd, en de goesting om de trainen komt vanzelf weer terug. Sinds half december zijn er (met uitzondering van de kerstdagen) weer overwegend groene vakjes in Training Peaks en gaat die fitness ook weer omhoog. Nu nog het zwemgevoel terugvinden na bijna 2 maand niet te zwemmen.

Traditiegetrouw geeft Strava op het eind van het jaar leuke overzichten om het afgelopen jaar te beoordelen. Zo ben ik 270 van de 365 dagen ‘actief’ geweest, voor een totaal van 374 uur (gem. 7,2u per week) waarbij ik 6732 km heb afgelegd. Wat me hierin het meest opvalt is dat ik afgelopen jaar zonder er al te veel bij stil te staan 1271 km heb gelopen waar ik in 2020 toch wat moeite moest doen om de 1000km te halen!

Als ik dan verder nadenk over sportieve hoogtepunten, moeten het wel de zaken zijn die hier al eerder op de blog zijn gepasseerd: Belgisch kampioen worden in sprint orienteering en het lopen van een sub 20 5k. Daar ben ik zelf het meest trots op. En ondanks deze succesjes op kortere, snellere events deed de 111 triatlon me ook wel zin krijgen in de middellange afstand wedstrijden.

Waar kijk ik nu naar uit voor komend jaar?
Als eerste staat eind april mijn tweede marathon op de planning. Ik ben al volop bezig om stilletjes de kilometers op te bouwen, stiekem droom ik van 3u30 maar ik weet nog niet of dat realistisch is. 15 mei kan ik vervolgens mijn Belgische titel voor sprint orienteering gaan verdedigen 🙂
Wat betreft de triatlons moet ik nog eens goed nadenken. Sowieso enkele lokale sprint wedstrijdjes als de agenda het toelaat (bv. meetria, biratlon, lollepotters, sterke peer… ) of toch weer wat langer werk? 1/4? 111? 1/2?? Ik ben er nog niet over uit. En om een of andere reden ben ik afgelopen week plots naar tijdritfietsen aant kijken… weet niet wat hier de trigger voor heeft gegeven, maar er is altijd wel plaats voor een extra fiets zeker? 😀
En golf niet vergeten! ik moet er toch eens werk van maken om m’n handicap te verbeteren, het wordt genant…

Genoeg doelen om naartoe te werken, en er komen vast nog veel leuke events of tussentijdse targets op het programma. De sportievere levensstijl doet goed en wil ik nog wel even volhouden. Volgende week staat alvast een leuke uitdaging op het programma: de optimize indoor triatlon! 500m zwemmen in een endless pool, 19km zwiften en 4km op de loopband. Ben benieuwd! #sportersbelevenmeer 🙂